غزل شمارهٔ ۳۴۱۶

برداشت: تا کی باید به گوش من اندوه و ناله برسد؟ وقتی چشم‌هایم را باز کنم، تیر ظلم و بی‌عدالتی می‌آید.

برداشت: من در کنار هر گیسوی تو به تردید می‌لرزم که مبادا کسی با دست سرد و بی‌احساس به من نزدیک شود.

برداشت: آیا ممکن است دل منتظر تو بیقرار نشود؟ آیا صید هنگام نزدیک شدن صیاد، دست و پای خود را گم نمی‌کند؟

برداشت: دل من از بارش باران آرام نمی‌گیرد، فقط اگر این آتش سوخته به کمکم بیاید.

برداشت: ای مور، خود را به حالتی منهم کن، زیرا اگر حکمت و دانایی به سلیمان برسد، حتی اگر در بیابان تو نیز با لشکری از موجودات نیاید، تو باید خود را آماده کنی.

برداشت: عشق در دل عاشق نمی‌میرد و همواره اثرات آن باقی می‌ماند، همان‌طور که هنوز صدای ناله و درد فرهاد که عاشق شیرین بود، در صداها تنیده است.

برداشت: زمانی که سرنوشت و تقدیر بر سر خط و قلم می‌آید، در آن هنگام، ظلم تو بر منشی‌گری به مانند قلمی از فولاد خواهد بود.

برداشت: وقتی چهره‌اش از دو طرف زلف‌هایش را به دوش می‌کشد، دل‌ها را به خود جلب می‌کند.