غزل شمارهٔ ۳۴۱۱

برداشت: عشق با رنگ وفا بر روی گل‌ها جاری می‌شود، و فرصتی است که به اندازه‌ی زیادی در مکان‌های مناسب نمک می‌ریزد.

برداشت: از سفر برگشتی خبری هست که گل زیبای خود را همه به پای نسیم می‌ریزد.

برداشت: شراب به قدری شور و مایه شرم است که اگر سایه‌ یک تاک بر سر معشوق بیفتد، رنگ حیا و ملاحظه از او کم می‌شود.

برداشت: هر کس که بر روی پای تو انگشت اتهام بریزد و تو را متهم به خونریزی کند، دستش به خون حنا آغشته می‌شود.

برداشت: صائب به خاطر خون‌دلش هنوز لطف و محبت را فراموش نکرده است، چرا که تمام خوبی‌ها و نامهرمانیش را در راه بندگان و گدایان می‌گذارد.