غزل شمارهٔ ۳۴۱۰

برداشت: من که به خاطر خودم یا به یاد کسی اشک بریزم؟ آیا چند قطره از چشمانم خونین می‌ریزد؟

برداشت: هر وقت که او دستش را بر کمرش بگذارد، حسادت در دل من مثل ناخن‌های تیز شاهین کارساز می‌شود.

برداشت: با امید اینکه گل زرینش به آن گوشه دستار برسد، تمام زیبایی‌های خود را در دامن گلچین می‌ریزد.

برداشت: بوی پیراهن یوسف هرگز با هیچ عطر و بویی که از موهای مشکی او پراکنده می‌شود قابل قیاس نیست.

برداشت: سر زلف تو به قدری جذاب و گیرایی دارد که هیچ مشکلی نمی‌تواند آن را تحت‌الشعاع قرار دهد. محال است که یک چین و پیچ در زیبایی آن به وجود بیاید.

برداشت: چه کسی در روزگار ما مانند صائب وجود دارد که از زبان قلمش معانی زیبا و رنگارنگ جاری شود؟