غزل شمارهٔ ۳۴۰۹

برداشت: زنگ غفلت از دل من بلند می‌شود و مانند گیاهی که از زمین و در خواب سنگین برخیزد، در من نیز بیداری و آگاهی ایجاد می‌کند.

برداشت: چشم تو مانند قطره اشکی از چهره گل می‌نوشد، همچون شبنم که لحظه به لحظه در هوای سرد پاییز خود را نشان می‌دهد.

برداشت: در محله مغان، شادی و خوشی به اوج رسیده است و از این خاک، جوانی شاداب و سرزنده به وجود می‌آید که نشاط و خوشی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: عاشقان و زیبایی معشوق، خدا نمی‌پسندد که از زمینی که من در آن آرام خوابیده‌ام، سبزی و جوانه‌ای برخیزد.

برداشت: تأثیر ناله و آه من را از آسمان بپرس. این تیر سبک که در مسیرش قرار دارد، از رد و نشان من برمی‌خیزد.

برداشت: عواقب ظلم همیشه به خود ظالم برمی‌گردد و ناله‌های مظلوم پیش از رسیدن به هدف، مانند تیر از کمان به پرواز درمی‌آید.

برداشت: با دل شکسته و سوخته شاد باش، چرا که در جمع عاشقان، از آتش وجود کسانی که نمی‌سوزند، صدای ناله و فریاد به گوش می‌رسد.

برداشت: سوارکار کاروان عشق با شیوه‌ای سبک و آزاد به حرکت در می‌آید و این تلاش از عزم و اراده‌ای مشترک از تمام جهان به وجود می‌آید.

برداشت: دل‌های بی‌تاب و شیدای عاشقان تو، مانند صداهای زنگی که از هر سو به گوش می‌رسد، به شدت ناله و فریاد می‌زنند.

برداشت: هر کس که محبت و سکوت را بر زبان می‌آورد، بدون دفاع و محافظت، با مشکلاتی روبه‌رو خواهد شد.