غزل شمارهٔ ۳۴۰۷

برداشت: می‌توان آثار نازیبایی را از زیبایی پاک کرد، اگر یتیمی که در زندگی مشکلات زیادی داشته، به راحتی از جا بلند شود.

برداشت: گوینده در این مصرع به زیبایی لبان خود اشاره می‌کند که مانند لعل (سنگ قیمتی) و لاله (گلی زیبا) است و صحبت‌هایش را با جذابیت و رنگینی بیان می‌کند. همچنین، او به عمق احساساتش اشاره می‌کند که از دلش برمی‌خیزند و نشان‌دهنده غم و رونق در کلامش هستند.

برداشت: روی گرداندن از ما نشانه‌ی بی‌رحمی است، مگر چه چیز دیگری می‌تواند از چشم‌های شگفت‌زده ما پدیدار شود جز تسلیم؟

برداشت: هر جا که طوفانی از کوه و دشت ایجاد شود، گرد و خاک آن بر ویرانهٔ ما نشسته و پاپوش‌مان را آلوده می‌کند.

برداشت: مرگ به معنای یک روز خاص و شادابی است برای کسی که به خاطر فقر و تنگدستی در وضعیت بدی به سر می‌برد، مانند فردی که از خواب آشفته و بی‌قرار بیدار می‌شود.

برداشت: در آرامش و پذیرش با شرایط زندگی پیش برو و صبر کن، زیرا ممکن است که زیبایی یا خوشبختی از گلو و وجودت به بیرون بیاید.

برداشت: رنگ سبزی که از لبان عشق می‌تراود، شبیه به رگ‌های آبی است که از چشمه زندگی جاری می‌شود.