غزل شمارهٔ ۳۴۰۶

برداشت: ما نه از نوشیدن مشروب شوری به وجود می‌آوریم و نه از گفتگو و هم‌نشینی با یکدیگر آسیبی به کسی می‌رسد.

برداشت: زن با چهره‌ای غمگین می‌گوید ای کاش دنیا به اندازه‌ای خوب بود که بتواند از دل شکسته‌اش صدایی بلند کند و نشان دهد که چقدر درد و رنج دارد.

برداشت: نام بلبل به خاطر عشقش معروف و مشهور است، وگرنه مشخص است که چه چیزی می‌تواند از دست یک پری برخیزد.

برداشت: جایگاه افراد عاقل و خردمند، محلی است که در آن خبری از بی‌خبری وجود ندارد، مگر اینکه خبر از جمع خوش‌گذران و مستان به گوش برسد.

برداشت: دل نگران و آشفته ما هرگز به مقصد نخواهد رسید، حتی اگر از هر قدم چیزهای زیادی برای راهنمایی به دست آوریم.

برداشت: خاک زمین از طوفان سیراب نمی‌شود، مگر اینکه از چشمان ما بارانی بریزد.

برداشت: اگر تیر در آرزوی شکار بیفتد، کسی که در خاک نشسته بهتر از آن است که به بال یک پرنده دیگر پرواز کند.

برداشت: عشق مانند دودی از خوشه‌های ما به آسمان‌ها می‌رسد، به اندازه‌ای که وقتی از جایی شعله‌ای برمی‌خیزد، می‌تواند فضا را پر کند.

برداشت: برو و غم و اندوه دل مرده‌ات را فراموش کن، چرا که هر کسی که از خواب بیدار شود، به صدای دیگری پاسخ خواهد داد.

برداشت: غنچه ما در دل خود آرزویی دارد که با مساعدت نسیم سحرگاهی شکوفا شود.