غزل شمارهٔ ۳۴۰۵

برداشت: کسی که در شب از نعمت‌های زندگی بهره‌مند شده، باید هنگام صبح برای ادامه مسیر خود با نشاط و انرژی برخیزد.

برداشت: زمانی که شکایت می‌کنم، زبانم شکر می‌گوید و از آتش دل من، سبزه و گیاه سر برمی‌آورد و دودی برمی‌خیزد.

برداشت: نپوشان چهره‌ات را، چون طوطی مست خوشحال و شاداب، از آینه من زیبایی‌ات پدیدار می‌شود و بال‌هایش به پرواز درمی‌آید.

برداشت: زیبایی و دلربایی به یک ابروی کج و قیافه راست نمی‌آید؛ وقتی که تیر و کماندار وجود ندارد، چگونه می‌تواند از تیر و کمان چیزی به دست آید؟

برداشت: همه شما ای جوانان تازه سر از خاک برآورده، در جای خود بمانید و آرام باشید، زیرا که آن درخت بلند و رفتار نیکو به زودی بلند خواهد شد و حرکت می‌کند.

برداشت: ای کسی که مانند غنچه به زیبایی خود فخر می‌کنی، سعی کن تا زمانی که فصل خزان شروع نشده است، درخشان و سرزنده بمانی.

برداشت: هرکسی که بر گور فردی عبور کند، مثل نرگس، تا ابد دل و چشمانش به آنجا مشغول و نگران خواهد بود.

برداشت: باید شش شبانه‌روز باده نوشید تا زنگ بی‌روحی و خستگی ناشی از سی روز روزه‌داری در دل برطرف شود.

برداشت: هر کسی که در مقام‌های مختلف تجربیات و پیشرفت‌هایی داشته باشد، باید بداند که تنها باید به اوج افکار و آرمان‌هایش فکر کند، نه به محدودیت‌های دنیوی و مادی. انسان باید از زمین و محدودیت‌ها برخیزد و به افق‌های بالاتر نگاه کند.

برداشت: به خاطر تغییرات فصل و سقوط برگ‌ها، حال و هوای باغستان دگرگون شده است. همچنین، شبنم ما به دلیل خواب سنگینش، هنوز بیدار نشده است.

برداشت: صائب به زیبایی بیان می‌کند که وقتی چهره‌ زیبایی به روشنی نمایش داده می‌شود، نگاه و تصور دیگران به طور طبیعی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد و احساساتی در آنان برانگیخته می‌شود.