غزل شمارهٔ ۳۳۹۹

برداشت: اشک‌های داغ من مانند آتشی است که در قیامت جگر و دل را می‌سوزاند، همچنان که تبخال روی لبم در کنار خوشی‌های بهشتی می‌سوزد.

برداشت: این چراغی است که شدت نور آن به حدی است که حتی در روز قیامت نیز شعله‌ور خواهد بود، و به همین دلیل، نمی‌توان آن را به سادگی خاموش کرد.

برداشت: عشق مانند آتش است که از خاکستر برمی‌خیزد، اگر همسرش را در این آتش رها کند، ممکن است خود او دچار سوختگی شود.

برداشت: اگر امروز که تو با شراب چهره‌ات را درخشان کرده‌ای، بادی به سمت پرندگان افسانه‌ای سمندر بوزی، آنها را خواهد سوزاند.

برداشت: از کلاه نمدی، جرقه‌ها و شعله‌های عشق به وجود می‌آید. این شعله‌ کاری نیست که بتوان در مجمر و به طور معمول از آن بهره برد.

برداشت: آیا بهتر نیست که سرم را بر بالین تو بگذارم، وقتی که درد و سوزش از پهلوی من می‌آید؟

برداشت: از چه چیز باعث شده است که نواهای غم‌انگیز تو، دل کسی را به شدت بسوزاند؟ که در فریاد تو صائب، دل یک انسان کافر نیز می‌سوزد.