غزل شمارهٔ ۳۳۹۷

برداشت: در جایی که زیبایی و جلوه گل بدرخشد، آن کس که چراغ عشق را روشن کند، ممکن است خارهای دردناک در چشمش برود.

برداشت: گل لاله‌ای که در خاکش دفن شده، در پای خود آتش دارد. در دل هر کسی که دنبال عشق و روشنایی باشد، این آتش شعله‌ور می‌شود.

برداشت: اگر فاخته‌ای با لباس رنگارنگ و زیبا باشد، آواز دلنشین من می‌تواند باغ را پر از نور و گرما کند.

برداشت: در زمانه‌ای هستیم که در جام خورشید، شرابی وجود ندارد که حتی بتواند اندکی نشاط و شوق به وجود آورد.

برداشت: کسی که از آتش عشق بترسد، مانند این است که فردی بخواهد برای پروانه‌ای که کور است، چراغی روشن کند.

برداشت: هر کسی که به اصول و باورهای ما پایبند است و عشق و غیرت در دلش دارد، در شب جمعه به میخانه می‌رود و چراغی روشن می‌کند.

برداشت: احساساتی که از درد دل من به وجود آمد باعث شدند که گل‌ها (لاله‌ها) شکوفا شوند. اما این احساسات شرم‌آورند زیرا دیگر نمی‌گذارند چهره‌ی باغ روشن و زیبا باشد.