غزل شمارهٔ ۳۳۹۶

برداشت: پیر انسان با تجربه و با سنی بیشتر، در زندگی دچار اضطراب و ترس بیشتری نسبت به جوان‌ترهاست. همان‌طور که در فصل خزان برگ‌ها به خاطر تغییرات و فرو افتادن می‌لرزد، او هم در برابر ناپایداری‌های زندگی به لرزه می‌آید.

برداشت: نفس سرد دل روشن توانایی تحمل ندارد و شمع در ابتدای صبح به خاطر این وضعیت می‌لرزد.

برداشت: دل در آرامش جسم نمی‌تواند به آرامش برسد؛ حتی اگر زمین آرام باشد، این خانه همچنان می‌لرزد.

برداشت: هر کسی که به ظاهر و جسم خود بیشتر اهمیت بدهد، در واقع نادانی است که بر روی آینه دقت می‌کند و به تصویر آن توجه می‌کند، در حالی که اصل و ماهیت در دل و باطن انسان نهفته است.

برداشت: از در بسته می‌توان پی برد که دل نگران از چشم‌هایی که نگران هستند، آرامش ندارد و این دل همیشه در تذبذب و نگرانی به سر می‌برد.

برداشت: مهدی که در آن آرامش برقرار است، پراکنده از صحبت‌ها و تفکرات بی‌فن است. در واقع، بیشتر از آنچه بتوان در سخن گفت، زبان در سکوت می‌لرزد و تردید دارد.

برداشت: وطن هرگز از خاطر نمی‌رود، حتی اگر در دوری و غربت باشیم. مانند اینکه آب در یک لعل گران‌قیمت به خاطر ارزشش می‌لرزد.

برداشت: دل به شدت به لرزه در می‌آید از قامت زیبایی که مانند تیر و بسیار مستقیم است، همان‌طور که نشانه‌ای از قدرت که به آن شلیک می‌شود، لرزان است.

برداشت: در عمق آب، نشانه‌ای از حیات و بقای نفس وجود دارد. هر کسی که در برابر تهدید و خطر دچار لرزش و تردید شود، مشابه کسی است که زیر تیغ تو قرار دارد.

برداشت: اگر قلبم را به قیمت طلا به یوسف بفروشم، دلم از حسرتی که به دل خریدار می‌آورم به لرزه درمی‌آید.

برداشت: هرچند دندانش به خاطر خوردن نان خراب شده و کوتاه است، اما او هنوز هم به خاطر نان و کمبودش نگران و مضطرب است.

برداشت: برگ صائب به شدت از سرما و خشکی پاییز می‌لرزد، همان‌طور که انسان‌ها از گرمی و محبت دوستان و یارانشان دلهره و لرز دارند.