غزل شمارهٔ ۳۳۹۵

برداشت: چرا دل من همیشه می‌لرزد؟ آیا مورچه‌ای هم می‌تواند اینقدر در بالای تنوع خرمن‌ها احساس ترس و لرز کند؟

برداشت: تعجبی ندارد که بازی با نگاه‌ها و احساسات تأثیر زیادی دارد؛ به طوری که دل، که مانند چشمه‌ی نور است، به خاطر این بازی‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرد و ممکن است بلرزد.

برداشت: در مورد موهای او و زیبایی زلفش صحبت نکنید، زیرا من از این بیشتر نتوانم تحمل کنم و دلم قوامش را از دست می‌دهد.

برداشت: من مثل دانه‌ای هستم که در زمین سوخته‌ای کشت شده‌ام؛ جایی که عشق و احساسات به شدت در آن تنش وجود دارد و با هر حرکت دل من به لرزش درمی‌آید.

برداشت: اگر کسی با کم‌نگری و تنگ‌چشمی به خاک و زمین نگاه کند، آن‌قدر حیرت‌زده می‌شود که دل عیسی مسیح هم در جایی کوچک مثل سوزن آهن به شدت دچار تزلزل خواهد شد.

برداشت: لرزش و دغدغه‌های مردم در جهان به خاطر دین و احساسات قلبی‌شان است، در حالی که دل شاعر به خاطر زیبایی و جذابیت‌های خاصی که مشاهده می‌کند، به تپش می‌آید.