غزل شمارهٔ ۳۳۹۱

برداشت: چشمان من اشک را به جواهر تبدیل می‌کنند و دل من اندوه را به گل‌های خوشبو و زیبا بدل می‌سازد.

برداشت: در نگاه غیرت من، حسن همچون آینه‌ای است که هر چند زیبا باشد و شفاف، اما همچنان باید مراقب آن بود. مانند تیغی که دودی دارد، زیبایی او ممکن است آسیب‌پذیر باشد و من نباید اجازه دهم که زیبایی او تحت تاثیر قرار گیرد.

برداشت: حسن، شخصی با وقار و زیباست که در برابر شگفتی‌ها و احساسات، بی‌تفاوت نمی‌ماند. به‌طوری که حتی گریه‌اش هم نمی‌تواند او را از حالت آرامش و وقار خارج کند. همچنین، زیبایی و لطافت او به‌قدری است که نمی‌تواند تحت تأثیر چیزهای غیرممکن قرار گیرد و به راحتی نمی‌تواند از جا حرکت کند.

برداشت: نمی‌توان انتظار داشت که کسی که در پی منافع خود است، حقیقت را پنهان کند، مانند این‌که آدمی نتواند عیب‌های خود را از آینه بپوشاند.

برداشت: در زمان وقوع قیامت و جنب و جوش شدید آن، چیزی نمی‌تواند زمان ما را مختل یا بی‌نظم کند.

برداشت: آدم‌ها نمی‌توانند عیب‌های خود را از دیگران پنهان کنند، مانند اینکه آب دریا نمی‌تواند جسد مرده‌ای را مخفی کند.

برداشت: هر کسی که با درد دل و سختی، نعمت‌های مختلف زندگی‌اش را به دست آورد، در روز قیامت خودش را زیان‌دیده و خسته نمی‌بیند.