غزل شمارهٔ ۳۳۸۹

برداشت: اگر باد پرده‌ی صورت محبوب را کنار بزند، باعث می‌شود که دست‌های زیبای بهار هم بلرزد.

برداشت: آب به خاطر زیبایی خط معشوقش به شدت شرمنده است و مانند گیاهان بی‌ارزش در هر لحظه قیمتی‌ترین چیز خود را کنار می‌گذارد.

برداشت: شرم چهره تو مانند پرده‌های قرمز از گل، هر سال در آغاز بهار بر چهره بهار سایه می‌اندازد.

برداشت: اگر شوق و عشق مرا در تاریکی شب تحریک کند، زلف‌های زیبای خورشید بر چهره‌ام می‌تابد و سایه‌ای بر این مشت غبار می‌افتد.

برداشت: در برابر حرم و آفتاب دیر، دل‌ها در anguish هستند و نمی‌دانند تا چه زمانی زیبایی‌اش را مانند شکار به نمایش خواهد گذاشت.

برداشت: اگر من تاب و توان تحمل فقر را نداشته باشم، چه چیزی عجیب است که نداشتن‌ پول و امکانات، به جانم آتش بزند.

برداشت: وقتی قلم صائب با نبوغ خود، مشکلات سخن را حل کند، زیبایی کلام او به حدی خواهد بود که همچون پر رنگ و لعاب سال‌های جوانی، جلب توجه کند و دل‌ها را مجذوب خود کند.