غزل شمارهٔ ۳۳۸۶

برداشت: دل آشفته و پریشان نمی‌تواند به آرامش برسد، مانند بید مجنون که نمی‌تواند به نقطه‌ی پایانی و میوه‌ای دست یابد.

برداشت: در ذهن افرادی که در آرزوی عشق هستند، این فکر وجود ندارد که برای رسیدن به محبوب چگونه باید عمل کنند، چرا که دل آن‌ها که غرق در محبت است، نمی‌تواند به اندازه گوهری که در دریا غوطه‌ور است، به مسائل دیگر بپردازد.

برداشت: چشم بیمار تو بی‌تاب و ناتوان است و به تدبیر من نیاز دارد. آیا فرصتی هست که تو به من، که در عذاب و رنج هستم، توجه کنی و کمی تسلی بدهی؟

برداشت: عاشق واقعی کسی است که در هنگام نزدیکی با معشوق، از تماشای او صرف‌نظر می‌کند و به نوعی در دلش به محبت و عشق او مشغول است.

برداشت: در حال حاضر که چهره‌ات جلوه‌ای خاص پیدا کرده و زیبایی‌ات به چشم می‌آید، این موضوع برای افرادی که اهل انصاف و زیبایی‌شناسی هستند، عجبی ندارد.

برداشت: هر کسی که مانند شبنم روی گل، خود را به زیبایی و جلاً درآورد، در پرتو نور روز به شدت درخشان و بارز خواهد شد.

برداشت: هر که در دلش را در صبح زود باز کند و به خود نگاه کند، نامه‌اش خالص‌تر و پاک‌تر از نور صبح قیامت خواهد بود.

برداشت: زندگی شیرین نخواهد بود و لذت نمی‌دهد اگر انسان در کنار دیگران نباشد. خوشی واقعی وقتی به دست می‌آید که انسان در کنار دوستان و همراهان خود باشد و با آن‌ها به شادی بپردازد.

برداشت: هرکسی که در تربیت و آموزش، نکته‌سنج و بینا باشد، مانند شعله‌ای در دل سوختگان می‌درخشد و تأثیر می‌گذارد.

برداشت: چقدر از زیبایی‌های لب‌های عقیقین کمتر می‌شود؟ اگر یک نفس تشنه‌ای دل مرا سیراب کند.

برداشت: هر کسی که به خاطر فقر و تنگدستی در خود فرو برود و غمگین باشد، مانند گل‌هایی است که در باغ به طلا و زر آراسته شده‌اند، اما به خاطر وضعیت نامناسب خود هنوز در حال غم و اندوه هستند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند روح فردی را بشناسد که به دنبال راهی برای سفر و جستجو است، اما فقط به ظواهر و لوازم سفر توجه کرده باشد.