غزل شمارهٔ ۳۳۸۴

برداشت: هر کسی که به مقام و دیدگاه اربابان توجهی نکند، مانند کسی‌ است که در دریا غوطه‌ور شده ولی از جواهرات آن بی‌خبر است و به آنها دست نمی‌زند.

برداشت: هر کسی که از تاریکی شب به روشنی صبح دست یابد و این روشنی را در دل خود احساس کند، تا زمانی که زنده است به دامان دیگری نخواهد رفت.

برداشت: به نظر می‌رسد که زیبایی و جذابیت چشمان تو به لب‌های شیرینت ختم می‌شود، اما مسیر نگاه به این زیبایی گاهی تلخ و گاهی شیرین می‌گذرد و در نهایت به خوشی و شکر نمی‌رسد.

برداشت: صبحی به رنگ سپیدی است و هر کسی که صبحی دارد، خوش به حال اوست. اما چه خوبست آن شبی که هیچ دست‌درازی به بامداد نداشته باشد.

برداشت: هر کسی که نتوانست همچون سرو در این باغ آزاد و رها شود، به هیچ وجه نتوانست با دو صد مشکل به کمر خود بپردازد و دست بزند.

برداشت: هرگز نشده که کسی از تماشای زیبایی تو روی برگرداند؛ چرا که حتی با اشک‌های چشمانش نیز، به تو فکر کرده و از تو دوری نکرده است.

برداشت: خار تهمت به مانند لکه‌ای است که به پیرهن یوسف چسبیده و این موضوع به زیبایی تو آسیب نمی‌زند، ای شخصیت پاک و با ارزش.

برداشت: به کجا رفته است سرزمین تاریک هند که از ایران دور شده؟ جایی که هیچ ضعفی و تسلیمی بر آن نمی‌تواند اثر بگذارد.

برداشت: بیدار باش که تنها کسی می‌تواند به حرم کعبه برسد که در دل شب با ایمان و اخلاص به در آنجا نزدیک شود و به آن در پیوند محبت و احترام نزدیک گردد.

برداشت: این شعر به این معناست که شاعر به زیبایی و ظرافت توصیف می‌کند که معصوم، با نرمی و لطافت، موهایش را شانه کرده و در عین حال تأکید می‌کند که به کمر خود دست نزده است. این تصویر به نوعی نشانگر احتیاط و حفظ آداب و رسوم در رفتار است.