غزل شمارهٔ ۳۳۸۳

برداشت: شخصی که در جستجوی آب در تاریکی بود، ای کاش به جای تلاش برای پیدا کردن آب، جان خود را در راه حقیقت و شجاعت قربانی می‌کرد.

برداشت: به محض دیدن چهره تو، همه وجودش مثل گل نرم و لطیف شد، همان کسی که برای آرام کردن آتش دل من، نصیحت می‌کرد.

برداشت: این لحظه، زمان انتشار کارنامه اعمال کسانی است که گناه کرده‌اند، بر روی چهره‌ای که به صبح قیامت اشاره می‌کند.

برداشت: اگرچه ظاهرش به دیگران بود، اما در واقع با ما به طور ناجوانمردانه ای رفتار می‌کرد و دل ما را می‌شکست.

برداشت: در دل صحرا که سرشار از شیرینی و خوشی است، من به قناعت رسیدم. مانند شکر که شیرینی‌اش همه جا حس می‌شود، مورچه‌ها هم با شوق و ذوق در آنجا به جمع‌آوری حلاوت مشغولند.

برداشت: کسی که در ظاهر خود را با مردم ملایم و دوستانه نشان می‌دهد، در خفا و درون خود به دنبال شهرت و مطرح شدن است و با ترفندهای بسیاری این کار را انجام می‌دهد.

برداشت: گنبد مسجد شهر به خودی خود از هر چیز دیگری بهتر و با ارزش‌تر است، اما اگر کسی فقط با عمامه‌اش و به خاطر ظاهری که دارد، خود را فاضل و با فضیلت نشان بدهد، در واقع ارزش آن گنبد را نادیده گرفته است.

برداشت: فرد با نگاه عمیق و دانایی خود به موفقیت دست پیدا کرده است و این موفقیت نتیجه نادانی یا بی‌خبری او نبوده است، بلکه او با اراده و تلاش به این جایگاه رسیده است.