غزل شمارهٔ ۳۳۸۲

برداشت: عشق نخستین به دل عشق‌ورزان نفوذ کرد و باعث شد که از دل انسان جوهره‌ای به عالم بیفزاید.

برداشت: در دل و جان پادشاه عشق و شوری شبیه قیامت پدید آمد، از آن نمکی که از لبش بر روی دل آدم فرود آمد.

برداشت: این بیت به این معناست که در انسان، جنبه‌های مادی و خاکی وجود دارد که می‌تواند انسان را از درک حقیقت بازدارد. به عبارت دیگر، وجود جسمانی و مادی انسان می‌تواند به گونه‌ای تلخی به دیدگاه‌های او تاثیر بگذارد و او را از فهم عمیق و واقعیات دور کند.

برداشت: من در همان روز از جمع مردم دل را پاک کردم، چون نسیم دست بر آن ردیف موهایی که در هم پیچیده بودند، زد.

برداشت: همانند گل صبح که به رنگ خون آغشته می‌شود، در آن لحظه چهره‌ای شاداب و زیبا پیدا می‌کند. هر کسی که در این دنیا زندگی کرده، به نوعی درگیر همین تغییرات و تحولات است.

برداشت: از دست و دل تاجران، شکوه و جلالی می‌گیرد که فرزند ادهم زمینه‌ساز موفقیتی شده است که دیگران را به عقب می‌راند.

برداشت: شادی و خوشحالی هیچ ارزشی ندارد اگر باعث آزار دیگران شود. کسی که در این دایره زندگی کمتر لطمه بزند، ارزش بیشتری دارد.

برداشت: هرگز پای خود را از دست نده و به دام فریب‌ها نیفت. چرا که من به راهی رفته‌ام که مرا به باتلاقی عمیق کشانده و به شدت تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: هر که مانند دانه‌ای از گوهر، از یتیمی و زحمت‌های زندگی شکایت کند، در عمق دریا و مشکلات، رنج و شکنجۀ زندگی را به دوش می‌کشد.

برداشت: هر کس که برای رسیدن به بهشت در پیشگاه خداوند یک قدم برداشت، با محبت و احترام به سلیمان، به خاطر نشان گرفتن مهر و حکمت او، بر دستان او بوسه می‌زند.

برداشت: عیسی به خاطر حقیقت و راستی، زبان قلم را خاموش کرد و این سکوت به عنوان نشانی از خموشی مریم ثبت شد.

برداشت: هرچند که نفس تو مانند مسیحا جان‌بخش است، اما در برابر آن آینه‌ای که چهره‌ات را نشان می‌دهد، نباید حرفی بگویی.

برداشت: صائب از کجا می‌تواند در عشق خود را راست کند، در حالی که آسمان از شدت بار سنگین به زانو درآمده است؟