غزل شمارهٔ ۳۳۷۹

برداشت: هر بار که دل وفاداری به دست می‌آورد، از دیوان حیا فال می‌زند.

برداشت: نرمی و زیبایی ابروهای تو، مانند ناز و عشوه‌ای است که گل‌ها از آن درس می‌آموزند و زیبایی خود را از آن الهام می‌گیرند.

برداشت: کسی که خودش ملودی‌های زیادی دارد، چرا باید بر بلبل ما فشار بیاورد و او را تحت درمان بگذارد؟

برداشت: ناوکی که از دل الماس به دست می‌آید، مانند کمان ابرو در هوای دل‌انگیز گرفته می‌شود.

برداشت: فقط قلمی که از وابستگی‌های خود رها شده، می‌تواند به‌طور نزدیک با گفتار تو ارتباط برقرار کند.

برداشت: صائب در اینجا به زیبایی و روح بخشی اشک‌های صبحگاهی که بر گل‌های لاله می‌نشیند اشاره می‌کند. او می‌گوید که این اشک‌ها تأثیری در رنگ و زیبایی کلام ما دارند و به نوعی نشان‌دهنده پشتیبانی و هواداری از احساسات و زیبایی‌ها هستند.