غزل شمارهٔ ۳۳۷۷

برداشت: آیا می‌توان لذت بسیار زیادی از لب‌های او برد؟ یا از نمکزار چه مقدار نمک می‌توان به دست آورد؟

برداشت: هیچ چیزی نمی‌تواند دل ما را آرام کند، همان‌طور که دامن دریا هیچ‌گاه نمی‌تواند به مرجان‌ها دست بزند.

برداشت: اگر سنگ را با حرارت و عشق قدم‌های تو سرمه‌مال کنند، این جذبه شوق توست که آن را به حرکت درمی‌آورد.

برداشت: خضر مانند آب از عمر جاودانی می‌گذرد، اما وقتی شمشیر تو یک زخم را بزند، نشان آن پیداست.

برداشت: اگر زیبایی و جلوه‌ای از عالم را زیر و رو کند، کسی نیست که بتواند دست به دامن آن سرو زیبا بزند.

برداشت: وقتی عطر گل در فضا پخش می‌شود، آیا زیبایی چمن و گل‌ها مانع از این است که دیوار گلستان را به خود جذب کند؟

برداشت: شراب در دل افرادی که بی‌فکر هستند تأثیر بیشتری می‌گذارد. مانند آتش که در نیستان شعله‌ور می‌شود و شور و هیجان را به وجود می‌آورد.

برداشت: انتقادکنندگان کوچک به راحتی نمی‌توانند بر روی حرف او خرده بگیرند، زیرا اگر حتی مورچه‌ای را در دست سلیمان قرار دهند، او آن را به طور ویژه‌ای درک خواهد کرد.

برداشت: آتش سوزان و کارهای بیهوده از جانب خسرو ارزشی ندارند. کسی که دل در گرو عشق دارد، حتی اگر سختی‌ها را ببیند، به عشق خود وفادار می‌ماند و به راهی می‌رود که به معشوقش می‌رسد.