غزل شمارهٔ ۳۳۷۶

برداشت: اگر آن غنچه زیبایی لبانش را به نمایش بگذارد، جگر تشنه اش، از نعمت های بهشتی سیراب خواهد شد.

برداشت: عشق مادر چنان عمیق و دل‌نشین است که در عین سختی، می‌تواند زیبایی و رشد کودک را از آغوش خود فراهم کند، حتی اگر کودک در دنیایی پر از چالش‌ها قرار گیرد.

برداشت: ما مانند پرنده‌ای هستیم که در گفتار خود آزادی نداریم و به دیگران محبت نمی‌کنیم، مگر اینکه عشق و محبت ما از زبان ما به آنها منتقل شود.

برداشت: عاشق شدن در اثر عشق تو برای او هیچ اهمیتی به نکوهش و سرزنش دیگران ندارد. او آن‌قدر غرق در عشق تو شده که حتی اگر خطری وجود داشته باشد، به آن توجهی نمی‌کند و بیشتر به جاذبه‌های عشقش متمایل است.

برداشت: عاشق از عدم و بی‌هویتی به وجود و هستی می‌رسد، مانند ماه نو که از یک وضعیت ضعیف و لاغر می‌روید و پرچم تکامل و بالندگی را برپا می‌سازد.

برداشت: محل و فضای عاشقی کجا است و صدای منصور کجا؟ چه کسی می‌تواند این شمع دچار آشفتگی را کنترل کند؟

برداشت: من به آزادی و خوشبختی موجود در حباب حسودی می‌کنم، زیرا او در هر لحظه می‌تواند به جهانی دیگر وارد شود.

برداشت: جذابیت دنیای حوادث مانند خم چوب بازی است و ای کاش روزی بیاید که سر از زیر پاهای تو بردارند.