غزل شمارهٔ ۳۳۷۵

برداشت: هر کسی که در جوانی به مسیر عبادت و بندگی قدم بگذارد، به خاطر تلاش و کوشش‌هایش در آن زمان، از شرم عرق‌ریزی و بی‌نظمی در زندگی پاک و دور خواهد ماند.

برداشت: تا کی باید مانند سگ دیوانه در صبح زود به خاطر ناکامی و بی‌توفیقی دمدمی و بی‌خیالی تو به خواب بروم؟

برداشت: وقتی عمر به پایان می‌رسد و کسی در طول زندگی‌اش سرشار از نافرمانی بوده، با چه چیزی می‌تواند به فرصت‌ها دست یابد؟

برداشت: دل هر کسی که در گفتگو با افراد بدآموز گرفتار شده، چه لذتی از مکانی خلوت و زیبا می‌تواند ببرد؟

برداشت: هر کسی که به خاطر نداشتن بصیرت و درک درست، خود را در گوشه‌ای دور از جامعه پنهان کند، نشانه‌های مشکلات و خطرات را در مسیر زندگی‌اش مشاهده می‌کند.

برداشت: نور خورشید از روزنه‌ها به داخل نمی‌تابد، پس زندگی کوتاه و عمر انسان هیچ‌گاه تحت‌الشعاع حسرت‌ها قرار نمی‌گیرد.

برداشت: هر کسی که دل تاریک و سیاهی دارد از وجود این دنیا، باید بداند که نیروی روشنی و برکت از به لب آمدن شمشیر شهادت نصیب او خواهد شد.

برداشت: عقل انسان گاهی از شدت نادانی به دست خود سر به دیوانگی می‌زند و مانند مجنون به خاطر هوا و هوس خود را مورد ملامت قرار می‌دهد.

برداشت: اگر چشم مردم از تماشا روشن شود، چشم ما نیز با سرمه عبرت، روشنی می‌گیرد.

برداشت: اگر درجه و مقام فقر بالاتر از حکومت و سلطنت شاه باشد، از کجا می‌توان انتظار داشت که اهل گوشه‌نشینی و زهد به چنین مرتبه‌ای دست یابند؟

برداشت: اگر زیبایی چهره‌اش را طوطی بازتاب دهد، سخنان شیرین او به موضوع بحث همه محافل تبدیل می‌شود.

برداشت: هر کس که مانند خورشید درخشان و پرنور باشد، می‌تواند بر روی زمین آرامش و امنیت را برقرار کند.

برداشت: دست و دل آدمی از کارش باز می‌ماند وقتی که تو را می‌بیند. در روز قیامت کیست که به یاری تو بیاید و دست تو را بگیرد؟

برداشت: اگر دل کسی به خاطر غفلت و بی‌توجهی سخت شود، نصیحت مثل سوهانی می‌تواند به تغییر و اصلاح آن کمک کند.