غزل شمارهٔ ۳۳۷۳

برداشت: اگر شعله عشق در دل سنگ هم جان بگیرد، کعبه هم مانند مرکب لیلی به سوی بیابان‌ها می‌رود.

برداشت: یوسف هرگز این شلوغی و جذابیت بازار را در خواب ندیده است؛ چرا که در زیر نور مهتاب، در خیابان تو به تماشای زیبایی‌ها نشسته است.

برداشت: ذره مانند پرتو خورشید دلیلی برای وجود دارد. اما ما که چراغی در راه خود داریم، چگونه می‌توانیم به درستی حرکت کنیم؟

برداشت: به خاطر عشق و شور و شوقی که نسبت به لب‌های زیبا و دلنشین تو دارم، به حدی نزدیک شدم که انگار لیوانی پر از شراب در دستم گرفته‌ام.

برداشت: دل را از دست عقل نمی‌توان نگه داشت، چرا که تلاش عقل در این زمینه بی‌فایده است و این دل مثل دامن مسیحا نیست که بتواند آن را به سهولت در اختیار بگیرد.

برداشت: چرخ زمان به طور بی‌فایده‌ای در حال چرخش است و در این میان، زندگی سخت و پر از مشکلاتی را به ما تحمیل کرده است. رسیدن به آرزوها و دست‌یابی به چیزهایی که شاید غیرممکن به نظر برسند، بسیار دشوار و گاهی غیر ممکن است.