غزل شمارهٔ ۳۳۷۲

برداشت: زندگی ما تحمل درد و غم عشق را ندارد و دل ما هرگز از چشمه‌ها و فریب‌های محبت چیزی نچشیده است.

برداشت: در این مجلس، شراب با درد و رنج آمیخته است و کودک بی‌نوا حتی یک لحظه هم از شیر مادرش بهره‌ای نبرده است.

برداشت: تا زمانی که دیگران انتقاد یا نکوهشی از خودت نکنند و حقیقت را به تو نگویند، تو نیز از منبع اصلی زندگی و آگاهی فاصله می‌گیری و از کامیابی‌های واقعی محروم می‌شوی.

برداشت: ما به خاطر فقر و بی‌برگی‌امان مانند درختی خشک و بدون برگ زندگی کرده‌ایم و برغم تلاش‌هایمان، غم و اندوه ما به سامان نرسیده است.

برداشت: موهای بلند و مجعدش در شب به خاطر نسیم، همیشه در حال لرزیدن است تا مبادا نسیمی به شعله دل سوخته‌اش آسیب بزند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند به عنوان واسطه‌ای برای رزق و روزی دیگران عمل کند، مثل یوسف که در زندان افتاد. هر کسی که در درون خود رنج و مشکلاتی را تحمل کند، نمی‌تواند به راحتی در زندگی دیگران تأثیر بگذارد.

برداشت: روزیشان از فکر بی‌فایده ما تنگ شده است. در اینجا، کسی نان می‌خورد که غم نان رو ندارد.

برداشت: سرگشتگی و حیرت عشق تنها مختص صائب نیست؛ چرا که در این دریا کشتی‌ای وجود ندارد که از طوفان در امان باشد.