غزل شمارهٔ ۳۳۷۱

برداشت: آن شخص عاقل است که در این دنیای پرغمی، از شراب نخورده و از زیبایی‌های دنیا فریب نخورده باشد.

برداشت: هر که درک و آگاهی دارد، با احتیاط و هوشیاری قدم برمی‌دارد، در حالی که افرادی که از واقعیت‌ها بی‌خبرند، ممکن است دچار لغزش یا سقوط شوند.

برداشت: از افرادی که دو رو هستند نمی‌توان انتظار صداقت داشت. بهتر است بلبل، عاشق گل زیبا نشود تا فریب او را بخورد.

برداشت: هر کس که امروز به غم و اندوه می‌پردازد، باید مراقب باشد که به زحمت‌های بیهوده و ناپیدا روی نیاورد و به استقبال آن‌ها نرود. در واقع، اگر امروز غم‌های فردا را تحمل کند، ممکن است خود را در درد و رنج بی‌مورد غرق کند.

برداشت: همت باید به گونه‌ای باشد که به درخواست و نیاز دیگران وابسته نباشد و به امید کمک و لطف آنها نماند.

برداشت: ابر نیسان مانند صدفی است که هر کس از دریای آب بهره‌مند نشود، سیراب نخواهد شد. این جمله اشاره دارد به اینکه در زمان بارش باران، اگر فرد از فرصت‌های خوب و نعمت‌های طبیعی استفاده نکند، هیچ بهره‌ای نخواهد برد.