غزل شمارهٔ ۳۳۶۷

برداشت: در باغ، آن اندام زیبا خود را نشان می‌داد و صدای ناله‌ی فاخته را مانند سرخی سرو به اوج می‌رساند.

برداشت: اگر تماشای غزالان برای ما مانع نمی‌شد، در این راه بیابانی بهتر می‌توانستیم خود را پیدا کنیم.

برداشت: در نظر داشتم که وقتی به خط سبز تو نگاه می‌کنم، روزی را به یاد بیاورم که در آن، لب‌های تو به قدری زیبا بودند که نمی‌توانستم از تماشایشان دست بردارم.

برداشت: دل به خوشی‌ها و لذت‌های زندگی در دو جهان ارتباط برقرار می‌کرد، اگر تنها آن زلف زیبا همچون صلیب، در سر او می‌تابید.

برداشت: امروز با پیراهنی پاره و شکافته بیرون آمده‌ای تا ببینی که چه کسی دیگر می‌تواند بوی تو را احساس کند؟

برداشت: هر خاری که بر بدنم می‌نشیند، مانند یک تیغ الماس است، تا جایی که نگهداری‌ام از آن آسیب می‌زند و پایم به آبلۀ درد دچار می‌شود.

برداشت: کسی که همیشه از خداوند عمر و زندگی طولانی می‌خواست، ناگهان با حقیقتی تلخ مواجه شد؛ به گونه‌ای که تیغی که برهنه و آماده بود، توجه او را جلب کرد و او را به فکر عمیق‌تری وا داشت.

برداشت: اگر دل پر از غم من به خاطر عشق و غیرت نمی‌لرزید، خشکی آب شانه چه تأثیری بر زلف پیچ‌خورده چلیپا داشت؟

برداشت: گوهر من در دل این دریا جا دارد و ساحل، به زیبایی دریا را نمایش می‌دهد.

برداشت: صائب به اشاره به غزلی از حافظ شیراز می‌گوید که دیگران نیز باید همانند عیسی مسیح عمل کنند. در اینجا او تذکر می‌دهد که باید اعمال نیک و انسان‌دوستانه، مثل آنچه عیسی انجام می‌داد، توسط همه تکرار شود.