غزل شمارهٔ ۳۳۶۶

برداشت: زیبایی آن روز که عشق در آینه‌ای شفاف خود را می‌نگریست و در حالی که پرده‌ای از زنگار وجود داشت، به تماشا نشسته بود.

برداشت: با سوختن ما، لکه‌ای از لب ساحل تبدیل به جواهر شد، چرا که دل دریا همواره در تلاش بود.

برداشت: هر ذره اشتیاقی که به سراغ دل می‌آید، مانند شکاف و سوراخی است که در گنبد آسمان ایجاد می‌کند.

برداشت: زیبایی آن چشمان جذاب به قدری برق‌آسا و شگفت‌انگیز بود که در یک لحظه، شوق و عشق را در دل به وجود می‌آورد و باعث می‌شد تا روح و جان انسان به سمت پرواز و آزادی مایل شود.

برداشت: نگرانی‌ها و مشکلات زندگی‌ام مانند سنگی به من فشار آورده‌اند و باعث شده‌اند که نتوانم به آرامشی که می‌خواهم برسم. در غیر این صورت، من می‌توانستم آزادانه به طبیعت و دشت‌ها پناه ببرم.

برداشت: کسی که به ارزش بالای خود در این دنیا و آخرت پی برده، ای کاش یک بار به پای خود نگاه می‌کرد و می‌دید که چقدر ممکن است نادیده گرفته شود.

برداشت: در هر سمتی که نگاه می‌کردم، دل من پر از احساساتی بود که به زمین می‌ریختند. هر باری که باد، گیسوان تو را باز می‌کرد، این دل را بیشتر تحت تأثیر قرار می‌داد.

برداشت: اگر یعقوب تو را می‌دید، به تو مقام بندگی یوسف را می‌داد.

برداشت: مردم برای کسب کمال و خوشبختی در زندگی به عشق روی می‌آوردند، اما صائب تنها از عشق، همان احساس شوق و خواستن را طلب می‌کرد.