غزل شمارهٔ ۳۳۶۰

برداشت: به برق نگاه کن و ببین که چگونه خس و خارد را سوزانده است، تا متوجه شوی دیدار من چه تأثیری بر قلبم گذاشته و چه آتشینی به وجود آورده است.

برداشت: اگر بگویم، چگونه صدفی که جواهر را در دست دارد، به خاطر سردی بازار آب، به دست من طعمه‌ای نرسانده است؟

برداشت: میوه وقتی که رسیده و آماده برداشت می‌شود، بر شاخه‌های درخت زندانی است. در این وضعیت، سر منصور در آرامش و سکون قرار گرفته، چه بر سر او آمده است؟

برداشت: اگر بخواهم بگویم که آن معشوقه زیبا با نگاهش چه بلایی بر سر من آورده، شاید مانند سوزن الماس در پرده گوش من بشنود و به شدت دردناک باشد.

برداشت: برگ‌هایی از خار جمع کن و در آتش بریز. بپرس از خود که چطور گردون ستمگر با تو رفتار کرده است؟

برداشت: از جذبه و زیبایی آسمان گلایه‌ای نیست، چرا که خنده‌ای که تو درخشیدنش را مشاهده کردی، بر سر خارها و بی‌نام و نشان‌ها چه کرد.

برداشت: بهاری که به آرامی بر سر من سایه افکنده، چطور می‌توانی درک کنی که چشمان بیدار من چه تاثیری بر تو گذاشته است؟

برداشت: تو از خودت غافل نیستی و به خوبی می‌دانی که آرزوی تو چه تأثیری بر صائب افگار گذاشته است.