غزل شمارهٔ ۳۳۵۸

برداشت: نمی‌توان ادعای عشق یا وابستگی به آن غنچه کرد، چرا که در بین ما چیزی وجود ندارد و وقتی چیزی نیست، نمی‌توان سخنی به زبان آورد.

برداشت: به خاطر تلاش زیاد برای نزدیک شدن به آب، نمی‌توان به آن سیب زیبا و و درخشان نگاه کرد.

برداشت: هیچ جایی وجود ندارد که از زبان افرادی که پچ پچ می‌کنند خالی باشد. در این زمان، نمی‌توان در برابر آینه با خیال راحت صحبت کرد.

برداشت: ای کسی که در آتش عشق، گل‌های فراوانی پرورانده‌ای، از دور نمی‌توان به صدای ناله پرندگان چمن خندید.

برداشت: من و معشوق، هر دو در یک نقطه مشترک هستیم؛ اینکه دعوی خون من و وعده‌ی او، به قدری عمیق و واقعی است که هیچ افسون و جادو نمی‌تواند آن را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: هر کجا که قلم صائب شروع به نوشتن کند، نمی‌توان از زیبایی‌های خسرو و افکار حسن سخن گفت.