غزل شمارهٔ ۳۳۵۷

برداشت: خود را در دامان دنیای مادّی محصور نکن، زیرا نمی‌توان سایه یک پرنده بزرگ را در قفسی جای داد.

برداشت: این‌قدر که از وجود تو دل‌ها شاد بوده، کافی است؛ زندگی را نمی‌توان طوری ساخت که همه افراد مطابق خواسته خودشان راضی باشند.

برداشت: آتش دروغ به سرعت خاموش می‌شود و نمی‌توان به دوستی افرادی که فقط به خوشی‌های زودگذر فکر می‌کنند، اعتماد کرد.

برداشت: هیچ نعمتی وجود ندارد که در انتظار آن نباشیم و نمی‌توان به خاطر مگس، وصل شیرین را رها کرد.

برداشت: صائب، به خاطر آرزوهای بی‌پایان و رویای دستیابی به اهداف بزرگ، خود را در خطر بیهوده‌اندازی قرار نده. چرا که در این دام، به جز گرفتار شدن در کارهای بی‌ثمر نمی‌توان به نتیجه‌ای رسید.

برداشت: دیگر نمی‌توان به دنبال طمع و خواسته‌ها رفت و به کسی که سگی بی‌هدف است، نمی‌توان هم‌سانی پیدا کرد.