غزل شمارهٔ ۳۳۵۶

برداشت: امیدوار نبودن به آن موی کمر دشوار است؛ زمانی که مسیر باریک می‌شود، نمی‌توان به راحتی عبور کرد.

برداشت: صبر و تحمل در برابر زیبایی و جاذبه چشمان تو امکان‌پذیر نیست و نمی‌توان در برابر سرنوشت و تقدیر ایستادگی کرد.

برداشت: دل من از حسادت به زیبایی او پر از درد و غم است، گرچه نمی‌توان به چشمه‌ی نور خورشید نگاه کرد.

برداشت: عقل و اندیشه ضعیف را در دست دوستان و هم‌سفران قرار بده، زیرا با این وداع و خداحافظی از خود، نمی‌توان به سفر رفت.

برداشت: تا زمانی که در دنیا هستی و به کمال نرسیده‌ای، مانند حبابی هستی که نمی‌تواند از این دریای خونین عبور کند.

برداشت: بسیاری از جنگ‌ها نشانگر شجاعت در رها کردن سپر و تسلیم شدن نیستند؛ بلکه واقعی بودن شجاعت این است که در هر شرایطی نمی‌توان به آسانی از میدان مبارزه خارج شد.

برداشت: در این دشت خطرناک، نفس مانند برق می‌تازد، زیرا آرزوهایش برای دنیا که زودگذر است، آن را می‌سوزاند و نمی‌توان آنجا را ترک کرد.

برداشت: در این دایره بی‌نظم و آشفته، هیچ مسأله و مشکلی وجود ندارد که نتوان با یک نفس عمیق و آرام در صبحگاهی زودگذر، آن را حل کرد و به همدیگر پیوند زد.

برداشت: زبان خود را از ناپاکی‌ها پاک کن، زیرا مانند صدفی که بدون دهان باشد، نمی‌تواند آب را تصفیه کند و مروارید به دست آورد.

برداشت: اگر باری سنگین بر دوش رفیقان بگذاری، نمی‌توانی خود را از خطرات و چالش‌ها دور کنی، همانند یک کشتی که بدون بار نمی‌تواند به دریا برود.

برداشت: تا زمانی که شراب در جام اهل مروت وجود دارد، صائب نمی‌تواند از کوی خرابات سفر کند.