غزل شمارهٔ ۳۳۵۴

برداشت: در روزی که مژگان آن زیبایی خود را به نمایش گذاشت، غوغای محشر با زیبایی‌اش تحت‌الشعاع قرار گرفت و علم و شهرتش را پنهان کرد.

برداشت: قبلاً وقتی که می‌خواستند شکر پسته را مخفی کنند، لب نوشتار تو را در آن پنهان می‌کردند. حالا شکر پسته خود به خود لب نوشتار تو را در دل خود جای داده است.

برداشت: این جمله به این معناست که افرادی که تحت تأثیر زیبایی یا جذبه دلربا و مسحورکننده‌ای قرار گرفته‌اند، دیگر نمی‌توانند به حالت قبلی خود بازگردند و زندگی آن‌ها تحت تأثیر آن جلوه زیبا تغییر می‌کند.

برداشت: کسی که به خاطر نادانی خود، جوانی و انرژی خود را به باد می‌دهد، مانند پسته‌ای است که در این مجالس به خوشحالی و خنده می‌پردازد.

برداشت: معنای این بیت این است که چرا باید برای حل یک مشکل کارهای پیچیده و دشوار انجام دهی، در حالی که می‌توان با پذیرش و تسلیم در برابر آن، به راحتی آن را حل کرد؟

برداشت: نمی‌توان با موج دریا بیقراری را از بین برد، و درد خواستن را هم نمی‌توان با درمانی تسکین داد.

برداشت: هر کسی که به دیگران با لطف و مهربانی رفتار کند، در واقع به تمام افراد روی زمین کمک کرده است.