غزل شمارهٔ ۳۳۵۲

برداشت: نباید به دل بی کینه و خالص به خودت رنج و دردی برسانی. همچنین نباید به خودت خیلی بناز و تفاخر کنی، مثل ناز کردن به آینه که تنها انعکاسی از خودت را نشان می‌دهد.

برداشت: در جوانی، صرف‌نظر کردن از لذت‌ها و شادی‌ها ظلم به خود است و نباید روز شنبه را به شب آدینه تبدیل کرد، بلکه باید از لحظات خوش بهره‌برداری کرد.

برداشت: می‌توان با بازی کردن با زلف‌های پریشان و دل و خیال خود را مشغول کرد، اما نباید دل را گرفتار آن کرد و در سینه حبس کرد.

برداشت: نگاه بی‌پروا جلوه‌گری و زیبایی چهره را از چشمان می‌گیرد و نباید به تصویر بی‌پرده آن در آینه توجه کرد.

برداشت: برای اینکه به حقیقت و معنا دست پیدا کنی، باید سختی‌ها و مجاهدت‌ها را تحمل کنی. به راحتی نمی‌توان از چیزهای ارزشمند، مانند خاصیت خون، بهره‌مند شد؛ مثل این است که بخواهی از پارچه‌ای بی‌ارزش، بویی خوش بسازی.

برداشت: تشنه‌ای که به دنبال نگاه معشوقش است، غم‌هایش را با دلش در میان می‌ریزد. اما نباید در جام سفالی، شراب بریزد.

برداشت: زخمی کردن کسی که دیگر قادر به دفاع از خود نیست، نشانه جوانمردی نیست. همچنین، نباید پشت سر دیگران صحبت کرد و به ضعف‌هایشان اشاره کرد.

برداشت: زبان فاش می‌کند اسرار پنهانی را، اما نباید به دزد اجازه داد که به گنجینه دسترسی پیدا کند.