غزل شمارهٔ ۳۳۴۰

برداشت: هر کس که از خودگذشتگی کند و به فراتر از خود بیندیشد، می‌تواند بر مشکلات غلبه کند و از سختی‌ها عبور کند. اگر زندگی بدون مانع و گره‌ای پیش برود، انسان می‌تواند به راحتی به اهداف خود برسد.

برداشت: اگر قدرت و شجاعت لازم را نداری، به سراغ عشق نرو؛ زیرا در این مسیر پرخطر، دشواری‌ها و چالش‌هایی وجود دارد که از بند و قید می‌گذرد.

برداشت: در دشت بی‌پایان و نابودی، کاروان آرزوهایم در حال حرکت است که ردِّ آن به واسطهٔ خبرها به چشم می‌خورد.

برداشت: دل دشمن از نداری من به شدت ناراحت و پر از درد است، اما من با چشمانی پر از اشک به این مزرعه می‌نگرم.

برداشت: زیبایی و جذابیت چهره‌های لاله‌رخان به قدری فانی و زودگذر است که نمی‌توان به آن دل بست؛ چرا که همچون جرقه‌ای به سرعت می‌گذرد و از بین می‌رود.

برداشت: در این فصل که بر روی اشیاء شبنم نمی‌نشیند، آب از سر دیوار تو عبور می‌کند و به دسته‌های خاردار می‌رسد.

برداشت: در دل شب، شکوفه‌ای از شادابی و خوشحالی لبخند می‌زند، مانند آبی که از جوی سحر می‌گذرد.

برداشت: عارفان از حرف‌های بی‌مهری که می‌شنوند دلسرد نمی‌شوند؛ چون زندگی زیبا همچون گل، در گذر باد صبحگاهی می‌گذرد و عمرش کوتاه است.

برداشت: دوست داشتن دامن پاک تو را نمی‌توان با گل مقایسه کرد؛ زیرا سخن حق و راست در جایی خالص و ارزشمند بیان می‌شود.

برداشت: چرا مانند صدف سکوت نمی‌کند؟ کلام نیک و ناب مانند گوهر خالص به آرامی از دل می‌گذرد.