غزل شمارهٔ ۳۳۳۶

برداشت: چه شگفتی است اگر تیر کمان تو از دل بگذرد؟ وقتی که راهرو گرم و پرشور می‌شود، به خانه دیگران هم وارد می‌شود.

برداشت: دوشنبه‌ای که تیرگی‌های زندگی بر من فشار می‌آورد، خونم به گونه‌ای فوران کرد که وقتی دامنم به آن آغشته شد، شعله‌ها و سوزش‌ها به قاتل من نیز منتقل خواهد شد.

برداشت: چقدر ممکن است درد و غمی که در دل داریم، زیر لایه‌ای از تسکین و آرامش پنهان بماند؟ عمر زیبایی و نقش زندگی ما چقدر طول می‌کشد تا در این دنیای پر از تنوع و زیبایی‌های گل و گیاه بگذرد؟

برداشت: آدمی که در مسیر سیر و سلوک قرار دارد، باید زمانی را به تفکر و تأمل اختصاص دهد و در عین حال در جاده معنویت پیش برود، در حالی که شخصی که فقط به مرحله‌های مختلف سفر می‌کند، به عمق و حقیقت این سفر پی نخواهد برد.

برداشت: دل نگران و بی‌تاب من و تنهایی‌ام، چه خیال خامی است که پروانه بتواند از جمع دور بماند؟

برداشت: مسیر عشق پر از سختی‌ها و رنج‌هاست، اما کسی که در این راه استقامت کند، آسیبی نخواهد دید. مشکلاتی که در این راه وجود دارد، تنها موانع کوچکی هستند که دل عاشق با شجاعت از آن‌ها عبور می‌کند.

برداشت: چشم‌هایی که مبهوت و حیرت‌زده‌اند، به دلیل جذابیت و زیبایی معشوق دیگران را نمی‌بینند. عشق به آن زیبایی چنان فراگیر است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت.

برداشت: افراد اهل دل از اندیشه‌های نادرست آزاد هستند، در حالی که عمر نادان در تلاش برای تفکیک حق از باطل سپری می‌شود.

برداشت: عجب نیست اگر دل من به تماشای تو مشغول شود؛ چرا که حتی درخت صنوبر از زیبایی تو عبور می‌کند و به تماشای تو می‌پردازد.