غزل شمارهٔ ۳۳۳۵

برداشت: زخم‌هایی که عاشقان تحمل می‌کنند، هرگز نمی‌تواند به راحتی از میان برود، همان‌طور که خیال برنمی‌خیزد که کسی در حالت مستی بتواند بدون توجه از جام خود بگذرد.

برداشت: زاهدی که خشک و بی‌احساس است، هرگز نتوانسته به عمق معانی و روحانیات برسد، همان‌طور که کسی که در کنار چشمه زمزم نشسته، به راحتی از آن عبور نمی‌کند. اما فردی که مست از شراب عشق است، چگونه می‌تواند از موانع و عواطف عمیق، مانند خون کبوتر، عبور کند؟

برداشت: چرخ و فلک نمی‌تواند مانع عشق شود؛ این موضوع همچون آتش زبانه‌زنی است که به سرعت از مشعل عبور می‌کند.

برداشت: آیینه که زره‌ای دارد، بیهوده است، چون تیر مژگان تو می‌تواند از سپر سکندر عبور کند.

برداشت: نافه، موهای مشکی‌ات را به هم بافته تا ببیند چه عطر و بویی از زیبایی و زلف‌های تو به مشام می‌رسد.

برداشت: خضر از دور آرزویی می‌کند، اما این آرزو از سرچشمه به ساغر نمی‌رسد.