غزل شمارهٔ ۳۳۳۲

برداشت: هر کسی که مانند غنچه، سرش را در گریبانش پنهان کند، وقتی از گلستان خارج می‌شود، لبخند و شادابی را با خود نمی‌برد.

برداشت: در این دنیا، نرگس به جز دیدگان شگفت‌زده خود هیچ چیزی از باغ نمی‌برد، زیرا او تحت تأثیر نگاه و نظاره اربابان خود است و حیرت را با خود به همراه دارد.

برداشت: چشم ما دچار شوق و هیجان است، وگرنه کدام ذره از زیبایی تو است که خورشید را به زمین نمی‌کشاند؟

برداشت: خطی که به طرز جسورانه‌ای روی چهره‌ی دلربای تو کشیده شده، به اندازه‌ای بی‌احترامی است که حتی مورچه‌ها هم در اینجا نمی‌توانند از فرمان سلیمان پیروی کنند.

برداشت: دل عاصی و پرشور من مدت‌هاست که به یاد کسی افسرده و نگران است. ای کاش راهی به زلف‌های آشفته او پیدا می‌کردم.

برداشت: از خودت بگذر و از زندگی عادی و روزمره فاصله بگیر، زیرا در این دنیا کسی نیست که سر را به میدان نبرد بیاورد و به جنگ بیفتد.

برداشت: موهای او به شکلی زیبا و پیچیده در آمده که چشمانش را تحت تأثیر قرار داده است، به طوری که هیچ کس جرات نمی‌کند به آن سیب خوش‌فرم و جذاب نزدیک شود.

برداشت: در اینجا شاعر به نوعی از سرنوشت انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان‌های خاکی (فرزندان خاک) چه چیزی جز گناه می‌توانند به دست آورند؟ و همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که یک طوفان یا سیل نمی‌تواند چیزی جز علف و نیزار را با خود ببرد. به طور کلی، این ابیات به نوعی انتقاد از رفتار و کردار انسان‌ها و نتایج آن‌ها اشاره دارد.

برداشت: آنان که به دنبال بهره‌برداری از دیگران هستند، به آسانی به دستاوردهای دیگران دست می‌یابند، در حالی که خانه‌ای که در آن generosity و سخاوت وجود دارد، مانند خانه حاتم طائی، چگونه می‌تواند در بیابانی خالی از منابع دوام آورد؟

برداشت: در و دیوار از بی‌نظامی و بی‌کسی من ناراحتند و هیچ‌کس نمی‌تواند بدون بهره‌ای از زیبایی‌ها و شادی‌ها، دامنش را پر کند.

برداشت: تو که در فریبکاری و نیرنگ، از شیطان هم پیشی گرفته‌ای، چه انتظاری هست که ایمان تو تحت تاثیر شیطان قرار نگیرد؟

برداشت: نیروی اراده و تلاش ما ضعیف شده است، وگرنه سرنوشت و تقدیر به سادگی و بدون فرمان ما تغییر نمی‌کند.

برداشت: صائب می‌گوید به دلیل اینکه کسی به دنبال سخن‌های منحصر به فرد نیست، هیچ‌کس اشعار بی‌ارزش را به کتابش نمی‌افزاید.