غزل شمارهٔ ۳۳۳۱

در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و لطیف خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که پاسدار دل مجروحش خواهد بود و نمی‌گذارد که نگاه معصوم و شوخ چشم محبوبش او را فراموش کند. همچنین، به زیبایی گل اشاره می‌کند که هنوز خشک نشده و نمی‌خواهد دیگران زود آن را از بین ببرند. شاعر به این نکته نیز اشاره دارد که اگر دریا نیز طغیانی کند، اشک او بیانگر دردش خواهد بود. به طور کلی، شعر حول محور عشق، زیبایی و حفظ احساسات عمیق می‌چرخد.