غزل شمارهٔ ۳۳۲۸

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که زیبایی و استقامتی که تو داری، باعث می‌شود تا درختان زیبا مانند سرو از جاشان کنده شوند و پرنده‌هایی مانند کبک با تمام ظرافت و شوخی‌هایشان نیز تحت تأثیر قرار گرفته و از پای درآیند.

برداشت: چشمان تو به قدری جذاب و دل‌فریبند که من را از عشق و ایمان بی‌اختیار کرده‌اند، اما هنوز نتوانسته‌ام خانه‌ای بسازم و رخت و زندگی‌ام را به آنجا ببرم، در واقع خوشبختی را از من گرفته‌ای.

برداشت: در اینجا به مفهوم دشواری و سنگینی مسیر فنا (از بین رفتن) اشاره شده است. می‌گوید که این راه برای کسانی که بارشان سنگین است، مناسب نیست و حتی از عیسی (که نماد نیکی و پاکی است) هم نمی‌تواند چیزی را ببرد. به این معناست که برای رسیدن به این مرحله، نیاز به خلوص و سبکی وجود دارد.

برداشت: چنین به نظر می‌رسد که عظمت بخشش ما به خاطر گناهان‌مان بی‌مورد است؛ زیرا همان‌طور که سیل جز خار و خس نمی‌برد، ما نیز چیزی را که شایسته‌ی ببخشدن باشد، نداریم.

برداشت: چه ناراحت‌کننده که امروز در جمع انسان‌های خوب و نیکوکار، هیچ‌کس نیست که دل مرا به دست آورد.