غزل شمارهٔ ۳۳۲۱

برداشت: نرگس از دور به کسی نگاهی می‌کند که در زمان شکوفایی گل‌ها، زیبایی خاصی دارد و توجه را جلب می‌کند.

برداشت: سر افراد دچار جنون و عشق را بی‌جهت سبک نکن، زیرا این کدو (آدم دیوانه) مانند یک خم دارد که از آن پناه می‌گیرد.

برداشت: از آنجا که دعا و تمسک به دست ارباب ممکن است دور از رحمت و نعمت الهی باشد، باید توجه داشت که این دعا مانند نوری است که به واسطه پناهی خاص روشنایی می‌یابد. پس همیشه باید به دعا و توجه به خدایی که حافظ این نور است، نزدیک باشیم و دور نشویم.

برداشت: برق زودگذر و درخشان به سمت خوشه‌های گندم ما می‌وزد و هر کسی که در دلش امیدی از شعله‌ای کوچک داشته باشد، به سمت ما جذب می‌شود.

برداشت: گرفتن شکار در حال بیماری از ویژگی‌های جوانمردی نیست، وگرنه دل حق بر چشمت نگاهی دارد.

برداشت: جان ما از سامان و قاعده خارج شده است، همچون شمعی داغ که یک رشته سوزن به آه کشیده است.

برداشت: اگرچه کعبه در نظر ما قرار دارد، اما هر کسی که از او دیدن می‌کنیم، در انتظار چیزی است.

برداشت: صائب، از نگاه کسی که سخن را به خوبی می‌سازد، لذتی نمی‌برد، زیرا آن نگاه به گونه‌ای است که با نگاهی معنادار دور شده است.