غزل شمارهٔ ۳۳۲۰

برداشت: هر ذره خاک به برکت وجود تو زندگی و روح دارد و هر حبابی که در آب است، به خاطر حضور تو معنایی و جهانی دارد.

برداشت: هیچ قفلی بدون کلیدش باز نمی‌شود و هر زبانی برای شنیدن دارد و هر گوشی هم قابلیت فهمیدن.

برداشت: هر کس که از اطراف خود بی‌خبر باشد، در آرامش و آسایش به سر می‌برد، اما اگر خبر دوری و جدایی را بشنود، ممکن است آرامش او به هم بریزد.

برداشت: دل ما آزرده است، اما هر جا که فشاری وجود دارد، گل لاله از سفره ما سوخته و در عوض نانی دارد.

برداشت: کسی که در دلش دغدغه‌ها و نگرانی‌های زیادی وجود دارد، نمی‌تواند از موقعیت‌های ناخوشایند و مشکلات، چیزهای خوب و زیبا به دست آورد.

برداشت: هر کسی که در زندگی‌اش به قناعت و رضایت از آنچه دارد دست یافته باشد، هر شب به تماشای زیبایی‌های زندگی خواهد نشست.

برداشت: نفوذ در ملک و سلطنت امکان‌پذیر نیست و پادشاهان به آن اجازه نمی‌دهند. هر کسی که دهان باز کند و درخواست کند، روزی خود را خواهد گرفت.

برداشت: دل زنده و شادابی از همراهی با افراد تابناک و درخشان به دست می‌آورد. هر کسی که روح جوانی داشته باشد، هرگز پیر نخواهد شد.

برداشت: صائب می‌گوید که شعر حافظ، با آن شیرینی و زیبایی‌اش، قابل توجه است و قلم من نیز توانایی بیان زیبایی‌ها را دارد.