غزل شمارهٔ ۳۳۱۴

برداشت: چشمی که زیبایی‌های دل‌انگیز را می‌بیند، از دنیای ظاهری و عذاب‌های آن رهایی دارد؛ زیرا در وجودش زیبایی و جذابیتی خاص نهفته است که هر گونه چشم‌زدی را دور می‌کند.

برداشت: خار در چشم دیده، شبنم را به خاطر حیا خود می‌شکند و چهره هر گلی که نقاب به چهره دارد برملا می‌سازد.

برداشت: اگر دل روشن و پاکی داشته باشی، حتی اگر محبوبت به تو توجهی نکند، زیبایی‌های پنهان او از نظر تو با پرده‌ای که مانند آینه است، پوشیده خواهد ماند.

برداشت: در این باغ زیبا، چهره دلیر و شجاع به سرخی عرق نشسته است و بویی تلخ مانند گلاب از آن برمی‌خیزد که نشاندهنده تلخی و苦ی در پس زیبایی است.

برداشت: شب پر از اندوه و غم، به هیچ وجه پایان نمی‌یابد، ولی صبحی که با شادی و لذت همراه است، به راحتی و با شتاب می‌آید.

برداشت: هر کسی که چشمانش پر از اشک و غم باشد، هرگز نمی‌تواند به روشنی و زیبایی خورشید نزدیک شود.

برداشت: هر کس که در نظر دارد روز حساب و جزا را، محال است بدون اینکه لحظه‌ها را بشمارد، صبحی طلوع کند.

برداشت: زمانی که من با نیت درست و صداقت به دنبال خواسته‌های خود می‌روم، حتی اگر در راه با موانع و مشکلات زیاد مواجه شوم، همچنان پیشرفت و تلاش من ادامه دارد.

برداشت: خضر را از چشمه حیات تشنه‌کام به وادی عشق آورد که بسیار فریبنده و مانند سراب است.

برداشت: تا وقتی که آبله در پا هست، نمی‌گذارد آرامش را تجربه کنی و با وجود درد، همچنان امیدی برای بهبود وجود دارد.

برداشت: شب تار به روشنایی دو خورشید می‌ماند که در انتظار فرا رسیدن صبح است؛ هر کس که در وقت سحر جام شرابی در دست داشته باشد، از این لحظه‌ها بهره‌مند می‌شود.

برداشت: زمین ما بستری است که آب آن از چشمان خودمان جاری است؛ وگرنه هر زراعتی که دیدیم، تنها تصویری از چیزهای زودگذر و فانی است.