غزل شمارهٔ ۳۳۱۲

برداشت: عطش‌زدگان و کسانی که در دل آتش فراق سوخته‌اند، می‌دانند که حال و احوال ما را از تشنگی، گرد و غبار بیابان خبر می‌دهد.

برداشت: دل پر از شور و شوق عشق را از صائب بپرس، زیرا دریا از وجود طوفان و خروش خود آگاه است.

برداشت: مرکز دایره‌ی انگشتر، قدرت و فرمانروایی دارد، در حالی که مورچه در خانه‌اش مانند سلیمان حکومت می‌کند.

برداشت: می‌توان از نام یک نوشته فهمید که چه چیزی در آن وجود دارد. پس به سراغ آن خانه‌ای که نگهبان دارد نرو.

برداشت: گل با لبخند خود صدای وداع را به‌نمایش می‌گذارد؛ تا چه زمانی زیبایی و شکوه باغ را به تاراج خواهد برد؟

برداشت: اگر ما به زمین بیفتیم، این افتادن می‌تواند دلیل خوبی برای وقوع چیزهای بزرگ و مهم باشد. جهان پر از خطرات و چالش‌های قابل توجه است.

برداشت: نرم و لطیف بودن پایه ناز به خودبینی شبنم شبیه است، چرا که از زیبایی گل بیشتر قابل مشاهده و دلربا است.

برداشت: نگران نباش که حرف‌های تند و گزنده بعضی‌ها ممکن است تو را به خواب عمیق و آرامش بکشاند؛ در واقع، از چالش‌ها و مشکلات بی‌توجهی کن و به خواب خوش ادامه بده.

برداشت: هر کسی که فرصتی برای خود داشته باشد، حتی اگر در عین ضعف و کوچکی باشد، می‌تواند به مقام‌های بزرگ و با ارزش دست یابد.

برداشت: خبر خنده‌ها در دل کسی که غمگین است، اثر چندانی ندارد؛ مانند اینکه تیرکی در دل دیوانه‌ای که لبخند بر چهره دارد، تأثیری نمی‌گذارد.

برداشت: روزگار ما به خاطر نگرانی‌هایی که درباره فردا داریم، تاریک شده و خواب‌های ما را غم و اضطراب احاطه کرده است.