غزل شمارهٔ ۳۳۰۶

برداشت: عاشقانی که در مسیر عشق هستند، هرگز به فکر مقصد و مقصد نهایی نیستند. مانند کشتی‌هایی که در دریاها در حال حرکت هستند و هیچ توجهی به ساحل و سرزمین ندارند.

برداشت: موج نمی‌تواند مانع طوفان دریا شود، زیرا دل دیوانه، هیچ نگرانی از زنجیرها ندارد.

برداشت: آینه ما به روشنی و پاکی شبنم نیست، وگرنه می‌توان فهمید که هر غنچه چه احساساتی در دل دارد.

برداشت: هرچند مجنون از وسیله‌ای که لیلی را حمل می‌کند سخن می‌گوید، اما مردم باهوش می‌دانند که این سخن دو معنا دارد.

برداشت: چشم کسی که به نعمت و لطف تو نگاه نکند، از خوشی و فیض تو بی نصیب است و جایگاه من نزد تو بسیار نزدیک است، اما این نزدیکی برای من دور از دسترس به نظر می‌رسد.

برداشت: عشق فقط مختص به خورشید نیست؛ بسیاری از پرندگان زخمی نیز از همین درد و رنج رنج می‌برند.

برداشت: انسان شایسته کسی است که با همه افراد به صداقت و راستی رفتار کند، همچون شمعی که تا آخرین لحظه در جمع دیگران می‌درخشد و مورد احترام قرار می‌گیرد.