غزل شمارهٔ ۳۳۰۴

برداشت: کجا می‌توانیم انتظار داشته باشیم که عشق از لب ما پرده بردارد؟ این احساس به سادگی قابل تغییر نیست که هر باد یا تغییر سطحی آن را از بین ببرد.

برداشت: هر کسی که از مشکلات و موانع این مسیر کنار برود، می‌تواند به ثروت و زیبایی دست یابد و دلش را از نگرانی‌ها پر کند.

برداشت: اگر دل من هم هزار پاره باشد، اگر کسی در مسیر خواسته‌ام به من کمک نکند، پس چه کسی می‌تواند در راه طلب، چیزی برای ما فراهم کند؟

برداشت: در بیابان کسانی که به دنبال آب هستند، خیلی از درد و رنج می‌کشند. بهتر است هر کسی در پی آب و رفع تشنگی، بدون توجه به رنج‌های دیگران، به دنبال سرچشمه‌ای واقعی باشد.

برداشت: دل ما هیچ‌گاه از زیبایی و طراوت جوانی پاک نشد، مگر این‌که بار سنگین و خاطرات گذشته از دل‌مان کنار برود.

برداشت: چنان دور نشو از چشم و نگاه ما ای صبح امید که دل خونین ما چیزی برای دعا کردن نداشته باشد.

برداشت: سیلابی از این جای غمگین رفته، حالا چه کسی می‌تواند این غم و اندوه را از دل ما بزداید؟

برداشت: ابر به سادگی نقشی از زمین را از بین می‌برد، چنان که اگر باران از چشم‌های ما بریزد.