غزل شمارهٔ ۳۳۰۲

برداشت: اگر کلامی از دل پرشور و بی‌تاب بیرون بیاید، نیازی به کبوتر پیام‌رسان ندارد تا عشق و شوق را منتقل کند.

برداشت: تنم به شدت خشک شده و پوست من مانند یک قلعه‌ای محکم و سخت شده است. رگ‌هایم به خاطر خشکی، حالتی تیز و برنده مانند چاقو دارند.

برداشت: غواص این دریا از رازهای عمیق آن اطلاعی ندارد، اما تنها از عطر دلپذیر و سوخته‌ی عنبر خبر دارد.

برداشت: خانه را با یک قطره آب از دریا جدا کرد، اما دل پر از درد آن دریا هنوز از گوهر خود دارد.

برداشت: وقتی که تخم گیاه سوخت و خراب شد، کشاورز را ناراحت نکند چون دل شیدای او به چیزهای دیگری مشغول است.

برداشت: زمین از بار سنگین مشکلات و رنج‌ها پر شده است و هیچ‌کس وجود ندارد که بار سنگینی از دلش ندارد.

برداشت: اگرچه خط چهره خسته و غمگین به نظر می‌رسد، ولی زیبایی و نشاط در آغوش دریا را نمی‌توان نادیده گرفت. پس چه نگرانی از خامی و ناپختگی بوی خوش عنبر وجود دارد؟