غزل شمارهٔ ۳۲۹۹

برداشت: محبت به من کمک می‌کند تا زخم‌های درونم را درمان کنم، در حالی که درد و رنج‌های من به اندازه‌ای بزرگ و عمیق است که یادآوری‌های آن مثل روز قیامت می‌باشد.

برداشت: در زندگی، آنچه که مسیح به عنوان زندگی‌بخش و حیات‌آفرین معرفی کرده است، در مقابل جهاد و شهادتی که بر اثر شمشیر به دست می‌آید، هیچ ارزش و گشایش واقعی ندارد.

برداشت: احساسات و عواطف حساس و آسیب‌پذیر مانند شیشه‌ای هستند که از سنگ و خطر می‌ترسند. اما فردی که دیوانه است، هیچ نگرانی از سرزنش‌ها و ملامت‌ها ندارد.

برداشت: چگونه می‌توان از زندگی خود لذت برد در حالی که حتی یک بوسه از دهن تیغ شهادت را تجربه نکرده‌ای؟

برداشت: آیا به خاطر نوری که در دل داری، نامه سیاه خود را فراموش می‌کنی؟ هر کس یک قطره از اشک پشیمانی را در دل دارد، نباید به سادگی از خطاهایش بگذرد.

برداشت: همه افراد از صمیم قلب و جان خود حمایت می‌کنند و خاموشی آن‌ها به معنای این است که در مرتبه‌ای از عشق و محبت نبی وجود دارند.

برداشت: عذر خواهی به خاطر کمبودها و نواقص انسان را شرمنده می‌کند، اما کسی که خجالتی است، هیچ‌گاه از عذر و بهانه فراغت ندارد.

برداشت: هیچ‌کس از دنیای عشق نتوانسته خارج شود، زیرا زمینِ زیبا و دلربا، سوزاننده‌ی دانه‌ها است.

برداشت: به خاطر محبت و بزرگی دیوان کرم، گناهکار به دلیل عزیز بودن خود، از جرمش انتظار شفاعت دارد.

برداشت: دل عاشق به زیبایی‌های آسمان نه تنها در دیگر جایی، بلکه در صف پیش و جلوه‌گر است و هر کس شجاعت و دلیری داشته باشد، به آنجا می‌رسد.

برداشت: حتی کوچک‌ترین چیزی که از دست سلیمان به جا مانده باشد، ارزشمندتر از یک مور است که ممکن است در نظر تو بی‌اهمیت به نظر برسد.

برداشت: در دیوار قناعت پله‌ای وجود ندارد که سایه بال هما را به نمایش بگذارد، هرچند که آن سایه به سعادت دست یافته است.