غزل شمارهٔ ۳۲۹۶

برداشت: از خشمی که ما داریم، خاک اصلاً نگران نیست. اگر انگور تبدیل به سرکه هم بشود، تاک هیچ گونه نگرانی ندارد.

برداشت: زخم زبان دیگران نباید کسی را از پیشرفت و موفقیت باز دارد، همان‌طور که دامن برق از خاشاک و زباله‌ها نمی‌هراسد و به حرکت خود ادامه می‌دهد.

برداشت: منبع نور و زیبایی در آینه، اشک‌های سوزانی است که از چشمان نمناک به خاطر عشق جاری می‌شود، و در این میان چه نگرانی و باکی وجود دارد؟

برداشت: سینه‌ی صبحگاه با نور تابناک خورشید درخشان شده است و به همین دلیل، از چاک‌های لباس یا مشکلات کوچک دیگر هیچ‌گونه نگرانی ندارد.

برداشت: اگر سینه‌ام با تیر عشقت زخم شود، تیغ آن غمزه‌ی بی‌پروا هیچ ترسی ندارد.

برداشت: اگر صدای شعله‌ای بلند شود، من به خاکستر آن گلی که رویش با عرق رطوبت آمیخته شده، چه اهمیتی می‌دهم؟

برداشت: عاشق به خاطر چرخش دنیای هستی ناراحتی نمی‌کند، چرا که مانند فردی که جانش را از دست داده، از مشکلات و دشواری‌ها بی‌خیال است.

برداشت: وقتی دل روشن می‌شود، دیگر از خواسته‌ها و آرزوهای بی‌جا و ناپایدار فاصله می‌گیرد. همچنین، چشمه‌ی محبت و عشق به چیزی وابسته نیست و به چیزهای بی‌ارزش اهمیتی نمی‌دهد.

برداشت: آسمان به خاطر حاکمیت ما که در تنگدستی و سختی زندگی می‌کنیم، آرامش دارد و در مقابل تلخی تریاک، چه نیازی به ترس یا نگرانی وجود دارد؟

برداشت: در هیچ کجای دنیا مسئله‌ای نیست که عشق یک عاشق نتواند آن را حل کند. عاشق از محدودیت‌های آسمانی و دنیاوی هیچ ترسی ندارد.

برداشت: اگر دو جهان مثل پروانه‌ها به آتش بیفتند، صائب، آن شعله‌ی جسور هیچ نگرانی ندارد.