غزل شمارهٔ ۳۲۹۵

برداشت: عاشق به تمسخر و انتقاد دیگران اهمیتی نمی‌دهد، مانند این که آتش به سرزنش و دشنام خار بی‌توجه است.

برداشت: اگر سنگ و صخره را به زیبایی زینت می‌دهد، مروان چگونه می‌تواند نگران قدم‌های مجنون باشد که از خار و خس نمی‌ترسد؟

برداشت: نسیم ملایم، حرف‌های تلخی را که دل را می‌سوزاند، با خود به همراه دارد و از نصیحتی که دل را ناراحت می‌کند، هیچ هراسی ندارد.

برداشت: بوی خون در راه بیجاران پخش می‌شود و طوفانی از وادی خونی به راه می‌افتد. این وضعیت برای چه کسی اهمیت دارد؟

برداشت: مژگان تو به کاوش دل بی‌پروا هستند، مانند نیشتری که بر رگ بیمار می‌نشیند و هیچ ترسی ندارد.

برداشت: تیغ آفتاب به راحتی لکه‌های زنگار را برطرف می‌کند و دل‌های روشن نگران آسیب‌های کوچک نیستند.

برداشت: سخن تلخ مانند شراب است و افرادی که دل قوی دارند از طعنه‌ها و سخنان دیگران ترسی ندارند.