غزل شمارهٔ ۳۲۹۲

برداشت: چهره‌ات مانند گنبد مینا زیبا و رنگی است و لبخندت مانند غنچه‌ای است که از مسیحا (شخصیتی نیکو و شفا دهنده) درس شادی و تبسم گرفته است.

برداشت: فضای خانه با خشت و گل به نظر خواب‌آور و بی‌روح است. دختر گلسرخ آرزوی داشتن چادر زیبای مینا را در سر دارد.

برداشت: دل من به شدت نیاز به کمک دارد و از گریه‌های عاشقانه‌ام در anguish فریاد می‌زند. این گل، که مثل ابر می‌ماند، نگاهی به لب دریا دارد.

برداشت: اگر بوی پیراهن تندی به مشام برسد، می‌توان آن را نادیده گرفت؛ چون دشمنی که دنبال ماست، مانند چشمان زلیخا، وسوسه انگیز و فریبنده است.

برداشت: این اشتیاق و ذوقی که از آفرینش به دست آمده، اگر جان انسان در عشق باده فدای آن شود، برایش جای توجیه دارد.