غزل شمارهٔ ۳۲۸۹

برداشت: هر کسی که با انصاف برخورد کند، می‌تواند برای دل سنگین تو که دچار غم و غصه است، تسلی و راحتی به ارمغان آورد. او می‌تواند با توجه و دلسوزی، آن را از شرایط ناگوار بیرون بخواهد.

برداشت: هر کسی که در زیر پرده دچار درد و رنج می‌شود، مانند غزالی که در بی‌خبر از ناپاکی‌های زندگی است، ممکن است در دل خود چیزهای شگفت‌انگیزی داشته باشد که از آن‌ها نمی‌توان بی‌خبر ماند.

برداشت: هر کس که مانند دریا دارای عمق و ارزش باشد، نیازی ندارد که از خودش حرف‌های بی‌محتوا و به اصطلاح "کف" بزند. او می‌تواند از عمق وجودش جواهرات و مطالب ارزشمند منتقل کند.

برداشت: عشق خالص مانند آینه‌ای است که چهره محبوب را نشان می‌دهد و عشق به مانند صبحی است که با نفس‌ صاف، روشنی و زیبایی را نمایان می‌کند.

برداشت: اگر کسی را در دنیا فراموش کنیم و به نیکی یادش نکنیم، البته مرگ کسانی که این‌گونه رفتار می‌کنند، باعث می‌شود که آن‌ها به حقیقت و انصاف نزدیک‌تر شوند.

برداشت: اگر غنچه احساساتی داشت که در دلش خفته بود، باید بلبلان را به دنیای محبت و مهربانی دعوت می‌کرد.

برداشت: صائب با قلمی شیرین و دل‌انگیز، دنیا را به طوری زیبا توصیف می‌کند که طوطی‌ها (نماد زیباگویی و سخن‌وری) نیز نمی‌توانند به انصاف آن را بازگو کنند.